Güneşin Çizgileri...

Ne ben dururum, ne sen

Birazdan bükülür akşam güneşi

Kıyının koynuna siner

Kızıl saçlı gelin misali

Mışıl, mışıl

Sessiz sedasız, anlamını yüklenir

Yıldız seğirir düşleri

Hadi!

Bu gece, gözlerindeki ışıkta uyut beni

Ya da bırak!

Ayın şavkı dağılsın birikintilerime

-Çoğalsın sureti-

Çukurlanan rahle, yansıyan cennet

-Kabil yüz izi-

Sevda sunağında kalan gözlerimden

-Oku şimdi-

Bir ada

Bir adam

Sessiz

İkiz

İzinsiz müebbet

Zaman içinde uyuduk

Durgun denizde kimliksiz

-En caninin bile değimlidir masumluğu, uyku vakti-

Kâh bir gemi sireni

Kâh yolunu şaşırmış bir martı

Doruklarında dargın rüzgârlara kanan

Kuzeyden cayan, gümüş yağmurcunlar olurdu

Peyzajına örseli bir alın gibi seyrederdik geçenleri

Sen müşfik şair!

Rotası kırık dümeninle

Sefer dönüşü

Bir martı çığlığında buldun bizi

Öyle bir sessizlik ki nefes ve ömür dediğin

Denizin çevirisiyle ada işgali

Ertelenen suskuya uçan sükûnet

Elinde sihirli değnek

Güneşin çizgilerini çiziyordun suya eros vakti

Işıl, ışıl

Sevgiyi değil sevmeyi öğretebilecek kadar hünerli

Buralardan götürür müsün?

-Mührü kandan

kangren olmuş kramp içinde can

pas tutan zincirlerde kırılır hicran-

Taşıyacak kadar güçlüsündür belki

Karanlığı gövdemizde

Bir avuç yakamozla yoklayıp

Gamlı deniz kabuğunun sesiyle

Çağırma

Çağırma bizi...