Güntülü Buluntusu
Bir karahindiba pamukçuğuydu sancı
avurtlarında tavattun etmiş ayaz artçılı
gümüş sade bir renk olarak kalsaydı
parantez içinde tütsülenmiş yaşamın
ah benim elleri evvelden kınalım
mısralar içelim billur pınarlarından gurbetin
blagaj'da önce s/ağırlıklarımızdan
sonra sığlıklarımızdan yunalım
Güntülü buluntusu gibiydi aydınlık düşkünlüğün
Dünyanın migreni tutmuştu ve parasitemol kar etmiyordu
Bazen itiyatın lüksmüş gibi gelir izdiham sokaklarına
Asfaltsız sokaklara..
Ah benim elleri evvelden kınalım
artık uzaklardasın,kimlerden sakınalım
Unutuldu bakışlarındaki hüzün
Karanlık,nefessiz bırakan muson nemiydi
Atlıkarıncalar küskün çocukluğuna / çocuklarına/çoklarına
Bilmem ki gitmekle iyi mi ettin
Bilmem ki kalanlar neden ağlamaz
Ah benim elleri evvelden kınalım
Misafir ol düşlerime ,
seninle toprağa dokunalım
Farzımuhal
Temmuz 2017