Günyüzüm Sarı

Mutlu olmak için

bulutlarda sebepler arardım Sofia

kısa hayatlardan uzun şiirler yazardım.

Ağırlığınca hüznümle

tek kişilik yolculuklara düşerdi hep payım

kitaplar yüzdürürdüm ıslak caddelerde

silinmiş öyküleri yeniden yazardı güneşim

kalsaydım,

dualara sığınırdı kelebek gölgelerim dudaklarımda...

Dudağımda yarım sevdalarım

bu tenha mevsimlerde son satırlarım.

Artık üşüyen çiçeklere öyküler sığdıramam

artık ayrılıyorum içimin intiharlarından Sofia.

Ben hala

şiirden yana kullanırım yağmurun güzelliğini

uçurumun kıyısından denizin sevişmelerini izlerim

durgun sularda

rüzgardan evler inşa ederim düşümde

taşların kılçıklarını denize savururum yeniden

kendimi ararım suyun acıtan yanında.

Ayak sesleri yükselir kalbimin Sofia,

saçlarına astığım anılar gelir gözümün önüne

soyunup öylece kalırım eylüllerin töreninde

ayı ikiye ayırır fütursuz günbatımlarım

ağaç gölgelerim saklanır akşamların ardına.

Gemilerin avuçlarından su içerken yıldızlar

dünyanın bütün renkleridir yürüdüğüm günahlarım

saklanmış kitaplarda ararım güneşi

cevapsız mektuplara sarılırım

o mektuplar ki kıvrılmış ağıtların uçları saklıdır

aynalar unutulur içimin yorgun denizlerinde

yargılanmış sokaklardan geliyorum ben Sofia

unutulur içimde gündoğumları fazla miktarda...

Hep tavırlıyımdır Sofia

anıların kursağından asılan umutlara

kuytularını saklayan denizlere

öyküleri yanan yitik çocuklara

karanlıkta paylaşılan cılız şiirlere

yargılanmış soğuk bulutlara

tepeden tırnağa kangren düşlere

ve bir de

sözcükelrin kemiklerini kıran zamana.

Kasımpatı vakitlerinde

düşleriyle ısınan çocuklar var şehrimde Sofia

sevdiği kadına

arkadan sarılan adamların duaları bir de.

Giden her sevgili

koca bir boşluk bırakır çünkü pencerelerde

bu yüzdendir buğulu camlarda erir zaman

yağmurun okşadığı ıhlamur kokularında

Sarıldığım tüm ümitlerim

kendi yazdığım mektubu okur yalnızlığıma Sofia.

Çıkacağım her yolculukta,

yığınla umut taşır kağıttan gemilerim sol yanıma...

Sınıra yolculuk yapan kelebeklerin hatrına

kendini uçuruma bırakır kırık uçlu kalemim

anlamları severim en çok Sofia

kitapların ruhundan taşan o eşsiz anlamları

acıtan zehirler görürüm tüm şairlerin gözlerinde

kelimeler,

hep temas içindedir gönül yorgunluğumla...

Başucumda durur kabuk bağlamayan yaralarım

sahile vuran şarap kokuları takılır genzime

çoğaldıkça gece, çığlıklarımdan arınırım

ve ben

hiçbir denize,

aldandığım kadar adanmadım asla.