Gurbetten Lütfü'ye Mektup

Ne zaman radyoda bir memleket havası çalsa,

Alıp başımı dönesim geliyor o topraklara,

Sorma halin vaktin nicedir diye,

Yine kalem düşmüyor elimden, kimsesizliğimden,

Tek tabanca geziyorum yine bu sokaklarda,

Bi göz odam var kendi halimce,

Yalnızlığımı belgeleyen birkaç eşya,

Bazen vazgeçmiyor insan alışkanlıklarından,

Elimde umutlarımı sardığım sigara,

Yine müptelayım dost sohbetlerinde çaya,

Senin anlayacağın Lütfü,

Ben yine o eski benim değişmedim hala,

Ne zaman radyoda bir memleket havası çalsa,

Gider gider gelirim ruhumla o eski zamanlara,

Bir anda bulurum kendimi mahallemde,

Geceleri pek sessiz olur el ayak çekilince,

Geceyarısını böler bir nara,

Kendinden geçiyor mu bizim çelimsiz içince?

Geçen yıl birinden duymuştum,

Cukcuk Mehmet'i bırakıp gitmiş yine yenge,

Şaşırdım desem yalan olur hani,

Nice ayrılık vuslata gebe kaldı sebepsizce,

Mehmet'in alın yazısıdır bu, kendimi bildim bileli,

Ah geçen yolda yürüyordum hayale dalıp,

Kafamı bir kaldırdım ki ne göreyim,

Hani karşı komşunun kızı Mualla,

Usta bir ressamın elinden çıkmışçasına,

Yine muazzam bir tablo gibi duruyor karşımda,

Az mı çektirdi bize aşkın acısını,

Köyün tüm erkekleri girmişken sıraya,

Vurgunken yeni yetmeler terlememiş bıyıklı,

Az adamı helak etmedi hani endamıyla,

Şarap gibi kadındı.

Meydan okumuş güzeliğiyle yıllara,

O görününce Bakkal Murtaza'nın köşesinden,

Üstüme yıkılacak sanırdım bu koca dünya,

Kalbimde bir kuş çırpınırdı, çıkacaktı yerinden,

Hele bakıp gözlerimin en gerisine,

Bir de gülümsedi mi bana inceden,

O günüm düş gibi geçerdi.

Yıllar sonra karşıma dikildi gerçekliği,

Boyu kadar kızı olmuş, allah nazardan saklasın.

O da az can yakmayacak gibi geldi gözüme,

Ne şanslı adamdı seni alan Mualla,

Kim olsa düşünmezdi soğuk ölümü,

Hangi adamın aklına gelirdi koynunda,

Gel de hak verme bana Lütfü,

Ne zaman Muallayı düşlesem,

Vallahi unutuyorum ben ölümü,

Ne zaman radyoda bir memleket havası çalsa,

Mahallenin hanımları dizilir bardak gibi,

Gözümün önünde oynadığımız çocuksu oyunlar,

Tütün kolasıdır Necla yengenin elleri,

5 kuruşa tütün çizdirir Süleyman dayı,

Ne kadar çok çizersen o ele batan iğneyi,

O kadar kazanır sanırsın kendini,

Fakat bir gün olsun görülmemiştir.

İş bitimine para verdiği,

Hala hayatta mı o pinti?

Münire nine ne yaptı be Lütfü?

Hadi ben kaçtım da kurtuldum.

En son sana çöreklenmiş evlen diye,

Duymadım sanma sakın duydum,

Bir kız bulmuş sana bıldırcın gibi,

Devlet kapısında memurmuş hemde,

Devlet kuşu kondu başına Lütfü,

Kadroluymuş duyduğuma göre,

Bu dünya da işin işte kaymaklısından,

Öteki dünyanı bilemem.

Orda da dört ayak üstüne düşersin sen,

Ne zaman radyoda bir memleket havası çalsa,

Nasıl özlerim bir bilsen oraları,

İnsanların gülüşleri boyalı, sahte buralarda,

İşi düşmedikçe vermez sana selamı sabahı,

Toprak kokusu bile bir başka bu gurbette,

Gökyüzüne kadar uzanan yalnızlıklar var,

Delecek sanırsın göğe uzanan binalar,

Sorma lütfü, Sorma halimi vaktimi,

Ben hiç evlenmedim burada,

Garip anam az demedi,

'Gurbetlik zordur, al köylü kızı, otur,

Bırakıp gitme sıcak barkını evini,'

O zamanlar tam da delikanlılık dönemi,

Dinler miyim doğru dese de birini,

Ah Lütfü, keşke dinleseydim.

Bak gurbete geldim, yazdım okudum ama,

Şimdi yalnızlık oldu benim tek eşim,

Çıkınca kıymışım nikahı ben ona,

Keşke o garip anamı dinleseydim.

Az vurmadım kafamı duvarlara,

Vurdum da ne oldu Lütfü,

İçtim son damlasına dek hüznü,

Derdimden kanser oldum,

Artık sessizce bekliyorum ölümü,

Azraille karşılaşırız diye köşeleri dönemiyorum.

Ölmekten çok korkuyorum Lütfü,

Yalnız ölmekten çok korkuyorum.