Güvercin Kalbi

Neyzenler yorgun düşmüş susmuş mecliste sazlar

Yıldırımlar ümitli yakamozlarsa sefîl

Soluvermiş cânânlar ayağa kalkmış hazlar

Ferhat zafer kazanmış gözler görmekten gâfil

İnsân kendini yıkmış deli bir boran gibi

Tereddütler yaşamış acemî hâkân gibi

Yabancı sözcükler var büyük yerli sözlükte

Şişelere sığmıyor zifiri sarhoşluklar

Erdem cefâ çekiyor çerçevesiz gözlükte

Caddelere taşıyor fütursuz nâhoşluklar

Balkon sefâları yok evler karavan gibi

Komşuluk çoktan bitmiş bencillik ilân gibi

Harâmîlik revaçta raftan kalkmış helâller

Bülbülde ses mi kalmış poşetlere girmiş gül

Vuslatlar hüzne hayrân hüzzamlaşmış hilâller

Dolunay gelmez olmuş üzgün gariban düldül

Merhamet ölüvermiş silinmiş dîvân gibi

Savaşlar dehşet saçmış neyransı hazân gibi

Günâha çağrı çoktu bozulmuştu hitaplar

Zulüm pirim yapmıştı zilletin kasasında

Cehâlet diz boyuydu yakılmıştı kitaplar

Aşk izi kalmamıştı ruhların asâsında

Güldesteler nâçârdı marazî fidan gibi

Kâbiller ayaktaydı cellâtsı nâdân gibi

Bir örümcek ağında meydan okudu mekân

Ulu çınar dirildi su yürüdü köklere

Durdu güvercin kalbi asılı kaldı zaman

Duâlar mîraçtaydı rahmet yağdı göklere

Fışkırdı zârif pınar sarmaladı ân gibi

Tebessüm etti Nebî hayât verdi kan gibi

(Temmuz-2011)