Güvercin ve Ben

Ağzı yaralı beyaz bir güvercin

Konuyor pencerenin pervazına

Usulca

Aklım dertleşmek sanrısı

Bir vaat gibi kapanıyor kanatları

Dinlenmeyi özleyen çırpınışlarımız

Tutunuyor

Aramızdaki şekilsiz havaya

Yanılıyorum

Yanılıyoruz bir kez daha

Susuyor

Susuyorum daha fazla

Uzatsa sesini azıcık

Dokunur sarardım oysa

Güvercin

Sorsana

Sorsana kimsin

Gelmelerin nerden

Nereye gitmektesin

Sorsam ya

Ağaç durur

Gök durur

Deniz durur

Neylemektesin

Bu uzak cam pervazında

Nerde diğerleri desem

Kederini bir soruda

Tuzla buz etsem

Sormuyor

Soramıyorum

Hangi kelimeler kanatır yarayı

Gözler hangi bakışa düşünce kör olur

Ömre vurulan bu mühürlenişteki

Tarifsiz sızı neden

Susmalıyız

Bakışmıyoruz

Kesif sessizliğimizi bölemiyor

Kaçamak sesler

Gün

Saat

Umut ve beklenti

İzmir uzanıyor yüreğimize boylu boyunca

Sürünsek körfezin neşesini ruhumuza

Merhem niyetine

Diyet belli

Vazgeçmeliyiz artık

Bu yaşlı düşlerden

O göğünü bırakıyor tepenin üstüne

Susturup saatlerimi

Telaşsızlığı bırakıyorum ellerimden

Tüm öteki günlere

Firar ediyoruz kendimizden

Firar ediyoruz gülüşlerden

Denizden

Mavi değen her şeyden

Ağlamak zayıflığına düşmeyeli gözlerimiz

Yanıyoruz

Çöller genişliyor ürküsünde

Dikendir ve kelimeler

Kayıp cevabını bulan sorunun

Büyük bahtiyarlığı olabilirdik

Kimbilir

Olmadı

Tutkularımızı da alıp yeryüzünden

Gitti

Camın gerisinde durmuş

Göksüzlüğü izleyen güvercinim şimdi

Ya siz

Sen