Güz Öldü Kış döndü

hüzünlü güz

geldiği yıl

bütün mevsimler kaçmıştı

kış geldi hoş geldi

kar düştü yollara şehre

mahsur kaldık

kırılmış kalplerimiz vardı

tamir edemedik

bizi birleştiren yalnızlık

güz mevsimiydi

öyle bir gündü güz

çiğnenen yapraklar

yaprağından soyulmuş ağaçlar

yüzü yırtan soğuklar

güz öldü

kış döndü

kar çığlık çığlık

beyaz bir çöl

soğuk bir kış günü

yaşlandığımı unutuyorum

sessizliğin güzelliğiydi

kar beyaz şehir

bir yanımız uzakta dağlar

bir yanımızda

kar kahkahaları

unutturuyordu yalnızlığı

akşam önü

kar beyaz rüya .

31.01.2024