Hadi Git Çocuk...

Bir gidişlerin ardından bir de suskunluklarından bıktım

Hepsini unut, unut ve git çocuk

Sessizlik güzeldir içinde kendini biriktirir insan

Çoğalıp yalnızlıklara terk eder kendini inkârları sakınmadan

Yaşadıklarım büyük gelir aklına dargın kalırsın yarına

Öncesi hiç yokmuş gibi kabullenir sonralarında takılan

Kan çiçekleri kırmızıya ten kuraklığa dönerken

Kısık bir ıslık korkunun korkak arkadaşı gibi çıkar dudaklarından

Kendini hiçe sayarsın, sayarsında toplayamazsın

Acılarımı anlamsız bir şiire yazar, yazarda ağlarsın

Kör sesler yalpalar sağdık kavisler çizer kulağında

İsmini duyarsın rüzgâr çarptıkça düşen yapraklara

Ben hazırımdır artık alışkınsındır da gitmelere

Bir el uzatırsın hadi kalk gidelim, gidelim buralardan diye

Hayale asılmış boş bir el gibi havada asılır karışır boşluklara

Anlamların hiç birini veremezsin düğümlenir kalırsın sorularda

Göç kuşlarının mevsim telaşına vermezsin kendini veremezsinde

Öylece kala kalırsın gitmelerin ardında bakışların havada

Dolanırsın ay yanmalarına alevsiz, ışıksız ve ısısızlık niye diye

Ne sensindir ne bir arkadaşın yabancı kalırsın masamda

Ağzında tüm arlarından soyduğun özenli bir küfür

Avazın kadar nefes çekilmelerinde yapışır diline ve söyleyemezsin

Ne ondan ne bir başkasındandır utancın sevdanın saflığından

Unutma çocuk! Yaprakları buruşuk bir takvimin ilk günü gibi başlamam sana

Adaklar adanmış iki el yüzümdür artık ayrılmayan

Kirpiklerinden süzülen bir namenimdir hiç okunamayan

Beklide bilirsin ona yazdığım bir mektup gibi anlaşılamayan

Zarfın ağzı açık dilim kurudu gözyaşınla yapıştır ve aklından yırt at çocuk