Haiku

yaz otlarına

ağaçlara ve kuşlara

sonra insana dokundu hüzün

çekip çıkardı rüzgar

angut kuşunun ağıdını

sazlığın derinliklerinden

her gün batımı

kanadında kuşların

yorgun döner aşk

aşka tutunmak

uçurumun ucunda

saçının teli

hani gözlerin

götürür ya bir yere

işte hasret o

her gün bir anı'n

gelip çalar kapımı

kimse yok derim

bir derin boşluk

kör kuyular içinde

hayal dolu su

kim bilir, hangi

yalanın peşindesin

masum kelebek

neşeli kelebekler

gurubun kızıllığına boyayıp kanatlarını

ölüme uçtular

ömür kadar kısa şiir

şair ölür

haiku kalır