Hakikat

İçimde hiç bilmediğim bir korkuyu besliyordum.

Evlerin önünde ağlaşan kadınları,

Havlayan köpekleri görüyordum.

Sahi neydi bu sokakların üzgünlüğü.

Yeni doğan güneş boynunu bükmüştü

Çiçekler ağlıyordu.

Zaman hiç durmadan akıyordu.

Kimse ne olduğunu bilmeden,

Bir yerden bir yere savruluyordu.

Kuşlar uçmuyordu bugün,

Balıklar küsmüştü denizlere

Duvarlar dinlemez olmuştu gençliğimi..

Mezarlar açılıyordu bugün

Ortalık mahşer yeriydi adeta.

Gök yarılmış korkutuyordu sesi ile herkesi

Peki, ben neden korkmuyordum.

Yoksa korkmadığımı sandığım şey

Korktuklarımda mı saklıydı?

Hakikat neydi bilmiyordum.