Haktan Yana Oldum
İsyanlarım,belki içimdeki isyanları.
Haksızlığa,uğradığım zamanlar hep o isyanları dışa vurdum.
Bağırmak,geldi içimden istediğim gibi bağırdım.
Taşmak,geldi içimden istediğim gibi taştım.
Belki,günü geldi mağlup oldum.
Belki,günü geldi galip.
Belki,günü geldi ağladım.
Belki,günü geldi sustum.
İçimden,gelenleri belki söyledim.
Belki de,söylemediğim günler de oldu.
Haksızlığa,direndim.
Hakkımı,çiğnettirmedim.
Çok,kavgalar götürdüm kendimle birlikte.
Hepsi,bende kaldı gömülü bir hazine.
Gömdüm,toprağa hiç çıkmamacasına kapattım o sayfayı.
Sildim,defterden.
Kapanacak,sayfalar değildi aslında yaşadıklarım.
Kapanacak,sayfalar değildi aslında gördüklerim.
Kapanacak,sayfalar değildi aslında bildiklerim.
Kapanacak,sayfalar değildi aslında tanıdıklarım.
Sayfalar,dolu kelimelerim ve cümlelerim boşa kaldı.
Birileri,belki beni duydu.
Belki de,tanıdı.
Ama ben bazılarını tanımadım tanımakta zorunda değildim aslında.
Tanıdıklarıma,eyvallahımı çektim.
Selamımı,verdim.
Sohbet ettim ve oturdum.
Tanımadığıma da,eyvallah çekmedim.
Biz,sevdiğimiz dostu yüreğimizde taşırız.
Unuttulduğumuz da,bir kalemde söküp atmasını da biliriz.
Hainlere ve İki yüzlerin,benim kitabımda yeri kalmaz.
Unutulur,gider toprağa karışır.
Sabrımı,hep tuttum.
Boşa,yoruldum.
Doluya,tutuldum.
Ama,yıkılmadım ayaktayım.
Her,zaman haktan yana oldum.
Hakkımı,korudum.
Haksızlığa,hiçbir zaman boyun eğmedim.
Başkasına,yapılan haksızlıkta da susmadım konuştum.
Kendimin hakkı gibi,kendimin hakkı gibi savundum.