Halaza

cama vuran sokak lambası

ansızın kalbi duran bir dünya çiziyor çocuklar için

soğuk ve sarı

kapansın artık perde

kentlerin yorulmuş göğsünde

kimin gözbebeği bu söylesene

uykusuz yatan

bazı şarkılar çalıyor karanlık

çalıyor kapıları ölüm düpedüz

ver bana şu bitmeyen acıdan bir tutam

susayım gece gündüz

kimin yanında ağladıysak işte

vargit çiçeğine döndü yüzümüz

yana yana uslanırız hepimiz nasıl olsa

yanılmanın adı hep aynı

hayal

kendine yaslanmış evlerin sırtında allı pullu şal

sırası geldikçe dökülen

yaş değil bu gözlerimdeki

puslu dumanlı çağ

sana umut dolu şiirler dilerim şair

kırılmış tüm kalemlere inat

uykular kuyularda- neden

bugün eksik, yarın yoksun

yarım kalmış cümleler hayret

ama esasen

şair eğlenmesi değilmiş yaşamak

değilmiş bir demet renkli çiçek

yere göğe sığmayan

bir gerçeğin içine düştüm ben

gerçek

mahir bir güzelliğin tabutunu taşımak

.