Ham Elma

Bir varmış...

Hayatın avurtlarında yeşeren hevesler

Arş'a başkaldıran ağaçların dallarında çürümüş

Boynumu kıldan ince şefkatinin üstüne koyarken kader

Şah damarımı kemiren yalnızlık hesaba katılmamış

-Oysa ki,

Soluklandığım yaşımın entarisindeki leke gibiydi

Koyu renkli aşk katmerleri-

Yazık!

Yıldızlar setr olmuş müzmin sancıların üstüne

Ağzına kadar hayal tozu dolu gayya bile üşümüş

İmkansızlığın soğukluğunda

Sende biliyorsun ki,

Mermerden yontulmuş kalbinin üstünde harelenince hasret

Yorgunluktan iki büklüm olup kapına düşen yeminler

Gurbetinden dönen yaraya merhem değilmiş

-Bırak nazarın konsun yine dudaklarıma

Yekpare şevkle tutuşsun kalbim dünya denilen boşlukta

Borcuma sayılsın her mutlu an'ım razıyım

Yeter ki,

Bileklerime bağlı siyah kurdela çözülsün

Suskun sebeplerin kapısında-

Bir yokmuş...

Hıçkırık melodileriyle karışmış

Heyhat telaşların iniltili operaları

Ve

Kısmetsizliğin ırmağından içene mübah sayılmış

Göğsünde ham elmanın izi bulunan beyaz tenlerde

Günah rivayetleri peydahlamak

Avutulamayan öyküler klavuzmuş artık

Kısa ömürlü kelebeklere

Üç baharda da filizlenebilen kötü niyet

İnsanın gazabından muaf oluyormuş

Boşver masalları!

Ben avuçlarıma düşen seni nimet sayıp öptüm

Üç ahdımın şahidi olsun diye de alnıma koydum

Şimdi bana bahşedilen bütün mucizeleri

Sadakat cellatlarına hibe etsinler

Asılan her pişmanlık benden değil!