Haman-ı Dil

Geceleri sensiz, sessiz rüyalara dalıyorum

Sonu gelmek bitmek bilmeyen düşlerle uyuyorum

Hatıralar gelse ne olur ki aklıma ağlıyorum

Ama her bad-ı saba da başlıyor suskunluğum

Ey benim haman-ı dilim(Sevgilim) şimdi nerdesin?

Günler geçse bile sen hep kalbimin içindesin

Karanlığımın tek aydınlığı ise olmuş jale-i ekşim

Ey benim sararmış kezelim...

Ey gülbünümün eşsiz gülü sen düşerken dalından

Fakîd bir sevgiden geriye kalmış ise ibhamların

Bunların tek nedeni ise sadece senin Fâhirsizliğin

Kanla dolmuş olsa bile bu gözler nedense hala senin ihtikârın