Hançerime Bir Çığlık Yapıştı

Yüzümün kirli yanlarında

Bir takım nefretler uyur

Aya karşı nefessiz bağırırım

Sakince

Ellerim pencere pervazına dayalı

Hafif bir ışık yüzümü ıslatırken

Bir ürperti ile soğuk ve yaralı

Hiç ciğerim olmamış gibi bağırırım

Uyanmaz buna karşı bile

Tabutlarından

Çivileri ellerimle söktüğüm

Karanlık tarafları yüzlerimin

Ve yetmez aydınlatmaya bu nefretleri

Ay ışığı bile

Her şeye rağmen

Yani kör olmadan gözlerim sahteliklerle

Ya da ellerim kaymadan pencereden

Sana birkaç nefes gül damıtmayı başardım

Hançerime yakın sıcak yerlerden

Kalbimde gülerek yeşerttiğin mezherelere

Gülümsemene ve göz yaşlarına acıdım

İnanmadan baktığın umutlar bile

İnanmayı kamçıladı bende

Birkaç şiir ve ismin ile doğruldum

Saçlarım savrularak döndü bana o zaman

Ellerin bir vuslat ile sarıldılar

İşte o zaman tutunarak

Yüzündeki sıcak kıvrımlara

Gerçek bir nefesi soludum