Hane-i Ferdayı Vatan Edersin

Sisten kesif, tayın tüyünden ince

Karanlıklar kâbus gibi inince

Dalarsın çukur bir hayale önce

İklimi bahar, vakti tan edersin.

Kalbin yanar çorak topraklar gibi.

Haykırırsın sanki duyan var gibi.

Bin ah ile maşrığı ve mağribi

Dolanır, beyhude figan edersin.

Vagonlar yararken gam çeperini

Bir hicran ateşi kaplar derini.

Eritir hattın tüm demirlerini

Gurbet katarını raydan edersin.

Kabil-i zeval bir düşün peşinden

Volkan olup kara kışın peşinden

Divaneler gibi seğirtirken sen

Genç ömrünü yakıp ziyan edersin.

Nağmeler teselli vermez, faydasız

Ne annen senledir, ne sevdiğin kız.

Vefa köprüsünden geçerken yalnız

Ağlayıp eşkini tuğyan edersin.

Ve senin yüreğin öyle derin ki

Kıyasta sığ kalır denizlerinki.

Bezm-i cihânın tüm yükünü sanki

Göğüs kafesinde pinhan edersin.

İhtimal inersin varlık atından

Ruhun kılıç gibi çıkınca kından

Göç edip diriler kâinatından

Hane-i ferdayı vatan edersin.