Hangi

Dağılmayız sanıyorduk

Ayrılmayız öyle kolay kolay

Ne bitmez denilen

Kavgalarımız olurdu da

Sabaha kalmaz barışırdık.

Sen çocuk, ben çocuk

Gülüşür gülüşür dururduk,

Belki bilmiyorduk ayrılığı

Belki hiç düşünmüyorduk.

Daha ikimizde çocuktuk

Ellerimiz bir birleşti mi

Bırakmayız sanıyorduk.

Biz rüzgârı sadece

Sahil kenarında el ele tanıdık.

Şimdi soruyorum sana

Hangi ayrılık rüzgârının

Yeline kapıldık?

Sana dönmüştüm yüzümü

Ne zaman ne yana baksam

Sende bulmuştum son sözümü

Seni kitaplara yazmıştım

Sana Allah gibi tapmıştım

Senin bana bunu yapacağını

Bir okumuşun peşinden gideceğini

Nereden bilecektim.

Onca yaşanmışa aldırmadan

Çekip gidiyorsun

Helal olsun sana helal

Hangi toprağın altında

Bitecek bir gün bu vebal.