Hani Melekler Ağlamazdı?

Kalbim acının yollarında sürükleniyordu...

Sense başkasının elini tutuyordun...

Ben seni unutamasam da

Sen beni çoktan unutmuştun...

Oysa biz bulmuştuk sevginin anlamını

Yaramaz çocuğundum ben senin

Sen anlatırdın hep bana meleklerin masallarını...

Mideme sancılar saplandı bitmek bilmeyen saatlerde

Rüzgar kollarını bana doğru uzatıp şiddetlice eserken

Sen çok uzaklardaydın

Ve o uzaklardan bana doğru hep güldün...

İlk öpüştüğümüz gündü benim mutluluğum

Ardında bıraktığın bir küçük kalpti hep umudum

Artık yokluğuna sarılmaktı

Tek avuntum...

Son vermeliydim artık bu yalnızlığa

Sensizlikle başbaşa kalmak hiç de güzel değilmiş...

Hemen evimden dışarı fırladım...

Ve bana başkasını sevdiğini söylediğin sahile doğru koştum

O sırada ufuğa doğru uçan bir melek yakaladım

Var gücümle koştum

Ve son anda kanatlarından tuttum

Ona tüm gece sana olan aşkımı anlattım...

Parlayan bedeni karardı aniden

Mehtabın gölgesi oluştu suratında

Kanatları eriyiverdi bir anda

Ve melek birden ağladı...

O bile aşkımıza ağladı...

Bana masallar anlatırdın ya

Uyumadan önce mis kokulu koynunda

Hani melekler ağlamazdı?

Yalanın masallara kadar da mı uzandı...