Has/dert/ret

Doğduğu candan kopar insan.

Güvendiği yer değildir geldiği;

Sıcak, soğuk artık çevren.

Bir damla candan doğan hayat,

Perçin perçin imzasını kazır cana.

Her anda,

Daha bir direnir,

Hayat, ilk geldiği gün gibi değildir.

Kopmuştur artık en özden.

Yeniden doğmak için,

Başka bir öze doğru,

Her gün yeniler kendini.

Ve içten içe

Eklemeler yapar ruha.

Hergün sallar

Sağlam bildiği yer.

Kaç fırtına eser bu ummandan

Küçük tekne yürek çırpınır

______________________çırpınır

____________________________hiç durmadan.

Rotası üflendiği aleme yönelmiş,

Hep bir yanında eksiklik bilmiş.

Hasrettir her zaman,

Kendine yakın ne varsa,

Susar onlara.

Lakin bulduğu her şey

Onu biraz daha gurbet eder,

Gurbet, onun hep içinde saklanmış yol.

Hasrettir gözlerine,

Hasrettir ellerine,

Hasrettir o sıcacık gülüşlere,

Nasıl kopmuşluksa böyle

Vardıkça en çok özlediğine

Bir daha düşer ayrılık ateşine.

Giriftir hayat, çözdükçe karışır,

Aradığı gerçek.

Anlar ki, Bu hasretlik hiç

___________________bitmeyecek...

(Şubat 2010)