Hasretin Dokuz Canlı Bir Bela

boş bir ev durur yıllardır sokağın karşısında

tanırdım, yaşlı ve kimsesiz bir kadındı sahibi

evin çatısında seyrelmiş kiremitler güneşlenir,

uçuk renkli

yüreğimin çatısında telaşlı ve eskimiş bir sevda...

boş bir ev ve sahipsiz bir yürek...

durur karşı karşıya iki eski dost gibi

arada düşünürüm sevildiğim günleri

gece olur üşürüm

ay doğar,

gümüş yaldızlı çiçekler düşer gecenin eteğine

gözkapaklarıma yorgun bir rüzgar değer

ihtiyar ağaçların yapraklarıyla beraber,

yüreğim titrer...

hatırladıkça seni, kokun karışır yaseminlere

bazen,

başımın üzerine afyon bulutları çöker

düşer yatağıma vurulan düşlerimin narin kanatları

-hasretin dokuz canlı bir bela-

dudaklarımda kurak toprakların ağlayan çatlakları,

ben yalnızlığa, sen sulak sevdalara aşina

boş bir ev durur yıllardır sokağın karşısında

ve sahipsiz bir yürek göğsümün sol yanında...

evin sıvaları dökülür,

camları kapıları sökülür hurdacılarca

yüreğim kan ağlar koca bir ömür

dolaşıp durur gözyaşlarım damarlarımda...