Hatırda Kalan Işık

Solgun akşam ışıkları

Yıkar gecenin yalnızlığını

Bir pencere dibinde

Can çekişen sesimizin, inadına

Islık çalar rüzgârlar

Hatırda kalan ışıkta.

Yetim ve biraz da yoksulduk

Açtık bir avuç gülümsemeye

Sessizliğimizden doğsak da

Sağırdık her sese.

Hangi sabah inse gözlerimize

Eksik yanından ağlayan çocuktuk

Büyümüşlük budalalıktı

Olgunluktu bizim

Kendimize hediyemiz

Ah hayat da anlasaydı bizi

Öpseydi çıplak dudaklarımızdan

Kanatırcasına

Ve yine de alışsaydık korkuya

Korku erdemdi çünkü nefsimize

Yetim ve biraz da yoksulduk

Bizi saran

Hatırda kalan ışıkta.