Hatırla Kurduğumuz Hayalleri
yarına dair kurduğumuz hayaller
unutuldu bir çırpıda
maziye gömüldü akşamüstü konuşmalarımız
beraber aşıklar parkında
çay yudumlarken
gözlerini bana sunduğunda
hatırla kurduğumuz o hayalleri
hatırla
sabah saatlerinde beraber yürüdüğümüz
telefonlarımızda aynı fonu dinlediğimiz
aynı renkten elbiseler giydiğimiz
aynı sözcüklere dokunduğumuzu hatırla
gün olur kapında ki ağaç altında beklerdik
yağmurlarla beraber aşkımızı
nağmelere dizerdik
ne sözler kullanır
ne cilveler
ne nazlar yapardık
hatırla
hiç sinemaya gittiğimiz olmadı
ama sinema kapısında geçerdik
hiç müslüm dinlemedik
hep sevda diyarına kuş olup uçuyorduk
aynı aşk atına biniyorduk
aynı patikalarda yürüyorduk
hatırla
isyan türkülerinin fonuna bile dokunmadık
hayat meşkine takılı kaldı düşlerimiz
eğlenmeyi marifet
arkadaşlarla gülüşmeyi severdik
okul sıralarında bile adımızı yazdık son sınıftayken
en son bakışmamızı
kapıdan gölge gibi ayrıldığımız o anı
hatırla
hatırla beraber yürürken kurduğumuz hayalleri
bir Allah'a boyun eğmiştik
birde sevdamıza sevdalanmıştık
boyun eğmedik hiç kimseye
yemin etmiştik az ötede
birkaç saat önce
hatırla
nerde kaldı ettiğin yeminler
ve aşk sayfasına attığın imza
nerede kaldı vicdanın
bakışıp aşk sözcüklerine sıvıştığın
bana bakıp
tek sevdiğim
ilk son sevdiğim dediğin
günleri hatırla
günlüğüne sabah saatlerinde başlardın beni yazmayı
bende seni günlüğüme yazıyordum
adımı köşedeki duvara nakşetmiştin bir kalp çizerek
resmimi resminin yanına bırakmıştın
şimdi resmime bir kibrit çaktın
resmimi bağrına bastırdığın
günleri hatırla
-tüm sevgiden yana vefa görmeyenlere-