Hatırla Sevgilim

Hatırla sevgilim Şafak sökmemiş

Ezan bile okunmamıştı daha

İstanbul semalarında yıldızlar parlıyordu

Martılar pusu kurmuştu nasibine ağ salan balıkçılara

Mavinin üstünde sönmemişti yakamozlar

Göz gözü görmeyen bir karanlık

İçimize yığılmışken sonsuz bir karamsarlık

Yeni yetme çocuklar kadar utangaç

Bir o kadar masumduk

Göz göze geldik bir an

Gül'ü verdi Karşılıklı bakışlarımız.

Bir adım sen yaklaştın

Bir adım ben

Derken dalı verdik muhabbete

Umutlarımız için Sevgiye dair

Aşk vardı kelimelerimizde

Buselerimizle yaşam veriyorduk yarınlara

Korkmuyor, Kaçmıyorduk

Yılmayacaktık Zehirli bakışlarından

zincirlemişti tanrım Vuslat yoluna bizi

Engel tanımıyorduk

Burçlarımız bile aynıydı

Söze gerek yoktu gözlerle konuşuyor

Bir elmanın iki yarısı gibi tamamlıyorduk birbirimizi

Seviyorduk

Aşıktık...

Hatırla sevgilim

O yıldızlı gecede

Yakamozların şavkında

Şiirler yazmıştım kadınım demiştim sana

Güneşe doğru uzanıp

Seninle kement atacaktık gök kuşağına

hedefimiz hep Maviydi

Mavi umut demekti gelecek yarınlara.

Gök gürledi

Şimşek çaktı

Birden gri bulutlar çöktü üzerime

Martılar korktu kaçtı

Yakamozlar maviye daldı söndü

Bir başıma kaldım o gece rıhtımda.

Sen yoksun ya yanım da

Bir pirinç tanesi kadar küçüldüm koskoca İstanbul'da...

Adım adım dolaştım tüm caddeleri

Ne bir iz

Ne bir adres

Senden bir eser bulamadım Arnavut kaldırımlarında.

Kırk/ikindi ayazlarında kaldım

Bedenim titrek

Yüreğim üşüyor yokluğunda.

Çetrefilli hayata meydan okuyan ben

Hasretine yenildim

İçimde bir korku

Kirpiklerimde salıncak kuran gözyaşlarımla

Adım adım yaklaşıyorum

Ömrümün hazanına.

Hatırlar mısın sevgili

Bir gün senden ayrı düşersem

Yokluğuna katlanamam ölürüm

Yaşayamam derdim bu dünyada

Şimdi gel gör halimi

Aldığım her nefeste ağır ağır ölüyorum yokluğunda

Ne yıldızlar

Ne ay

Ne yakamoz

Ne de şu koskoca İstanbul

Hiçbir şey senin kadar can katmıyor canıma

Hatırla sevgili

Adın son şahadetim demiştim son nefeste dudaklarımda.