Hatırlamak Tutunmaktır Bulutlara

Bir masal yazdım dün gece

Hem öyle uyku sersemi olmayanlardan

Yarım kalmışlıkların mevsimiydi

Seni anlattım mesela

Sana dokundum uzaklardan çocukça...

 Sonra karanlığa boğdum sayfaları

 Bir nokta belirdi ağırdan

 Bir yanı karanlık, bir yanı karanlığa yabancı

 Ne çizdim, kimi çizdim bilemiyorum..

Sonra biraz hüzün yağdı gökyüzünden

 Kaçmak istercesine çırpınıyordu kelimeler

Duyuyor ama dokunamıyordum seslerine...

Oysa insan hep masallara inanmak ister

Bir yanı karanlık olanı görmezden gelip

Sindiremediği gidişleri unutmak ister...

Lakin hatırlamak, tutunmaktır bulutlara

Unutanlar kayıp düşer o buluttan

Bir hüzün olur

Yağar üstüne bu sayfaların öyle çocukça