Hatırlar mısın?

hatırlar mısın;

bir mumun alevinde bulduğumuz gökkuşağını

adını aşk koymuştuk...

senden kalan tek hatıraydı

bana arta kalan tek acı...

onu da gömdüm yürüdüğümüz sahilde kalan ayak izine

bir daha aşk denen yalana kimseler kanmasın diye...

bugün ihtiyacım vardı o gökkuşağının gülüşüne...

gittim o el ele yürüdüğümüz

ıssız ve kentsiz sahile;

ne o izden eser vardı

ne de senden sevgili...

tekrar yürürsen belki

ama sanmıyorum!

ne aynı yerde izin kalır

ne o gökkuşağı üzerine basan ayağın sahibine rengini uzatır...

benimle yürürsen belki

ama tekerrür dediğin tarihten ibarettir

tarih ise; yalnız anlayana ibrettir...

gelme,git bu yüzden!

benim dünyam belki karanlıktır

belki de ben karartmışımdır kabul!

ama bundan sonra değil bir mum ışığına

kocca gökkuşağına ihtiyacım olsa

o kuşağı yürüdüğün sahilde takmam belime...