Havranlı Seyyid (18 Mart Anısına)

Bu hikâye bir devin küllerinden doğuşu;

Kararmış ikbalimin beklediği bir güneş...

Bin olan düşmanları bir mermiyle boğuşu;

Duruşu cihan gibi, Hazret-i Hamzaya eş...

Kim demiş okyanuslar bir damlada boğulmaz!

Koca bir ulus taşır, Seyyidimin kolları...

Şaşıyorum kim demiş küllerinden doğulmaz!

Nice dağlar aşıyor, nurlu tarih yolları...

Havranlı Seyyid diye, çağırdılar erenler;

Haydi Allah Bismillah, gücü sende atanın...

Şehadet diye diye, canı yere serenler;

Öksüz kaldın vatanda, öz oğluyken vatanın...

Seni nasıl anlatsın aciz kalır satırlar;

Hangi kelam muktedir, izahına beşerin...

Biz unutmuş olsak da tarih seni hatırlar;

Şu gördüğün yurdumda, hepsi senin eserin...

Sen diyorsam, Alisin, Hasan belki Muratsın;

Nice gelincik açar, toprağımda, taşımda...

Sen önünde durulmaz, Dicle belki Fıratsın;

Mehmetçik diye ağlar, sızlayan gözyaşımda...

Hem gözyaşı, hem kan var; olmaz böyle bir dram!

Ne kadar millet varsa, hepsi bize düşmandı...

Yüz okkaymış mermiler, yüz okkaymış bir gram;

Diz çökerken hainler, bir değil bin pişmandı...

27/11/2007

Saat: 20:17