Hayalet Çocuk
ellerin tükenmez kalem izi
ve kapalı yaşamaya sımsıkı
gözlerin kağıt kesiği
ve kıyıya vuran balina bakışı
havayı yırtan bedenin
yağmur Tanrısı
ve yazık
yurdun kasımpatı ölüsünden; yeraltı
plastik çiçekler
bir uçurum büyütüyorsun içinde
mum ağaçlarını söndürüyorsun
tek tek
tek tek çürütüyorsun idealizmi
ideale o denli muhtaçken
eriyor göğüs kafesin
beyaz
sentetik güneşler
hayvan mezarlıkları boyunca yürüyorsun
ulu köpeklerin eş zamanlı uluduğu
dolunay şiirleriyle
sen; iflah olmaz gececi
sen kucağında Afrika boşluğu
dilinde kanlı elmas kesikleri
bir kızılderili atasözü karışıyor ruhuna
rüzgarlarıyla
beyaz
yarım; çarpık gülüşmeler
okyanusun dibinde arıyorsun
kayıp kıtanı
mercan kayalıklarında
kum aynalarında
yosunlar bağlıyor bileklerini
önünde vatozlar gizleniyor
inanma hayalet çocuk kimseye
bir reklam panosunda misal
aşka rastlayabilirsin
iri puntolarla, renkli rüyalarla
sakın inanma
sen yine
geç yıkılmış duvarlardan
sen yine
geç sahici yalanlardan