Hayat Arkadaşin

HAYAT ARKADAŞIN 24. 08. 2009

Yalnızlığın zehri girmişse bir kez kanına

Kurtulamazsın panzehiri bulunmadı daha

Yavaş yavaş dağılır

Ve git gide büyür vücudunda

İlk günler anlamazsın

Hatta hoşuna gider sesi ıssızlığın

Gürültüden uzak

Mutlu bir hayatta yaşarsın

Gün geçtikçe korkular sarar seni

Karanlık ve uzun akşamlar alır güneşin yerini

Bir bakmışsın kaybetmişsin

Kaybettirmiş yalnızlık sana benliğini

Bir el ararsın seni kurtaracak

Yalnızlığın dipsiz kuyusundan çekip çıkaracak

Küçücük, cılız da olsa bir ışık

Koyu karanlıkta sana yolunu bulduracak

Ama çok geç kalmışsındır aslında

Dediğim gibi yalnızlığın çaresi bulunmadı daha

Debelenir ve daha çok batarsın bataklığına

Ve alışırsın sonunda

Çünkü yalnızlıktır hayat arkadaşın kalan ömrün boyunca

24. 08. 2009