Hayat Benden Öte

kadehleri kırılmış ağaçların

bulutlar paramparçalıkta yüzsüzler

toprağın dudaklarına

hasta yataklarda iki satırsızız

vicdanın döl yatağında sahipsiz çocuklar

bütün çocukların yerine üşümek istiyorum

kalkamıyorum ayağa dünya sensiz sanki

ilk soğuklarla daha bir kırılacak direncim

belki karanlık odamda

boş caddeleri anlamaya çalışacağım

hayat benden öte kendini terk etmişçesine

kuşkulu uyanmalara rehin

herkesin yerine yabancı bir kapıyı açmalıyım

hiç yaşamadım sayacağım kendimi sorgusuzca

öpmezsem sahipsiz limanlarımızı sayıklama anlarını

gülüşlerinin kıyısında ayak izlerim

bütün yalnızlıklar peşimde üstelik

herhangi bir gecenin herhangi bir köşesinde

inatla yakalanmayacağım

hiçbir evin hiçbir saran ılıklığına

dünyaya kaçak sana müptelayım

bozkır zamansızlıklarının bile ertesinde