Hayat Dediğin Bu

Hayat dediğin bu,

Alır en masum yanını,

Yorarsın kendini ama yine de saklarsın acını.

Hayat dediğin bu,

yaşarsın ama yükü bitmez,

Kimse bilmez içindeki fırtınayı, Acını,

Hayat dediğin bu işte,

En çok direnen yanını kırar.

Ne zaman “iyiyim” desen,

Ardından en büyük darbeyi atar.

Hayat dediğin bu işte,

Ağlayan gülmez, Güleni ağlatır.

Benim payıma düşen de bitmiyen bir keder,

Hayat dediğin bu,

beklemez kimseyi yolunda,

Düşersin kimse duymaz sesini,

kaybolursun sonunda.

Hayat dediğin bu işte,

tutmaz elinden düşerken,

Güldüğünü sanırlar ama sen geceleri ölürken.

Geçer diye sustuğun her şey,

boğar insanı içinden,

Ben de çok yandım ama kimse anlamadı hâlimden.

Hayat dediğin bu,

Sınar insanı bir ömür boyu.

Ben alıştım acıya artık…

Kalbim değil, kader yoruyor ruhumu.

Hayat dediğin bu işte,

En çok direnen yanını kırar.

Ne zaman “iyiyim” desen,

Ardından en büyük darbeyi atar.

Hayat dediğin bu işte,

Ağlayan gülmez, Güleni ağlatır.

Benim payıma düşen de bitmiyen bir keder,