Hayat Gibi

Bazen olur ya her şey ters gider

Sanki kara bulutlar hiç üstünden ayrılmayacakmış gibi

Çakılı verir omuzlarına

Her şeyi bırakıp gitmek istercesine

İsyan etmenin eşiğine gelirsin ama yapamazsın

Kısık bir çığlık gibi kendini dışarı atarsın

Nereye gideceğini ne yapman gerektiğini bilmeden

Bazen ayakların seni sahile götürür..

Ufak ufak çiseleyen yağmura aldırmadan yürürsün

Rahatlamak için yada kendini unutmak için

Yada tam düşüncelerden uzaklaşmak için

Sarhoş adımlarla ilişi verirsin kayalara vuran dalgaların yanına

Sahile vuran dalgalarda omuzlarından gram gram yüklerini salarsın

Kirpiklerine dokunan yağmur damlacıkları

Akıtmak istemediklerine karışır

Birden çok kuvvetli rüzgar esmeye başlar

Sırtından itekler seni, kara bulutların omuzlarına çökmesi yetmiyormuş gibi

Adımların hızlanır, sırtında buz gibi rüzgar eşliğinde

Bir an korkarsın rüzgarın kuvvetine şaşırıp ve o an ne kadar güçsüz olduğunu düşünürsün

Sonra ellerini cebine koyarsın ne olacaksa olsun der

Rüzgara bırakırsın kendini

Bir, İki, Üç

Adımların gittikçe hızlanır

Korku ve güçsüzlüğünün hissi

Yerine yüzünde hınzır bir tebessüme dönüşür

Rüzgarı kullanmaya başlarsın farkında olmadan

Oynamaya başlarsın her esişiyle

Kendini unutmuşsundur dalgalarla uğraşırken

Kara bulutları, omuzlarındaki yükü, hayallerini bile

Bir an rüzgar olmuşsundur kısık bakan gözlerinle

Ve birden rüzgar durur

Sırtında sadece soğukluğu kalır

Ve omuzlarında sahile savurmak istediğin Ağırlıklarla boşluğa bakar bulursun kendini..

Aynı Hayat Gibi....!