Haykırış

Ey sen !

Acıların,

Çaresizliğin şiirini yazmış sevgili,

Bu masmavi gök senin adına kaç kere gürledi?

Kaç çiçek açtı senin yerine ?

Karanlık kapıların ardında,

İsmimi sayıklayıp,

Kaç kere inkar ettin siluetime?

Ey sen!

Bu şehrin yalnız çocuğu,

Kaç anıların leşini bıraktın,

Kirli kaldırımlarda..

Söyle !

Yalanları basbas bağırıp,

Gerçekleri bir tükürük gibi yutmak mı,

Kolay geldi, zorladığın zihnine...

İnkar et !

Bin kere ölüp dirildiğini,

Aslında deli gibi istediğini,

Gölge gibi peşinden gelen umursamazlığı..

İtraf et !

Korkaklığını,

İstemeden sahip olduğun acizliğini,

Her gece koynunda beslediğin,

Yaren zannettiğin yalnızlığı.

Tövbe et !

Sahip olupta,

Sinsi bir yılan gibi kaçmasına,

İzin verdiğin şanslara...

Kaç kere sessiz ağladın ?

Odan kaç kere somut çığlıklara büründü?

Kaç kere diledin ?

Yanında boylu boyunca bir rüya gibi uzanışımı...

Yardım et !

Gitmeme izin ver sevgili,

Çöz sana adadığım zincirleri.

Ya da sadece kal ve dur öylece

Sana sahip olduğum yerde....