Hazan

Uzak zamanlardan geldim

Künyemde hazan yazılı

İçimde tomurcuk bir gül gibi açarken hayat

Ağzımda acımtırak bir baldıran tadı

Savrulup geldim işte

Nuh'tan kalma bir kıyamet artığı...

Bana göre değil bu bulutlar

Bu gökyüzü bana göre değil

Kulaklarımda hep o ses, hazan

İçimde hüznün tükenmez rayihası

Kalbimde boynunu bükmüş bir gelincik

Ben dört nala avare düşler peşindeyim

Sanki bin yıldır bulutlara gizlenmiş

Doğmayı unutmuş bir güneşin içindeyim...

Gözümde durmadan büyüyen bir çöl

Ufkumda hep bulanık bir vaha

Gölgelere uzanıyorum...

Aynı tonda parlıyor insanların yüzleri

Ölülerle konuşuyorum hayatın rengini

Yeni farkediyorum

Meğer cansızlıkmış her toprağın kaderi...

Bazen sinsice yüzüme gülüyor hayat

Bazen ben ona açıktan gülüyorum

Eskimeye yüz tutmuş yüzümle

Hiç de güzel değilim biliyorum

Sabırsızca çırpınıyor içimde bir kuş

Söz dinletemiyorum...

Hayat üflerken yüzüme tortularını

Süpürüyorum içimden dağınık tozlu yılları

Ne desem ne söylesem beni duymuyor

Soluksuz koşmalarım nafile

Hala tanıyamadın mı beni ey hayat?

Ben o dikiş tutmaz serseri adamım işte...

Uzak zamanlardan geldim

Künyemde hazan yazılı

Hazan sanki benliğime kazınmış bir rol

Sonunda anlıyorum ki

Hayat;

Ne kadar uyursa o kadar gece oluyor insana

Ne kadar yürürse o kadar yol...