Hazel
acımasın bana gözlerin
ne olur bırak da geçsinler
hazelin narin denizinden
kış çocuğu uyutsun beyaz elleriyle
belki de unutturur kendini satılmış şiirlerde
kaldırımda düzeltti ince çoraplarını
üzerine basarken tanımadı o eski papatyayı
neden tanımıyor ki utangaç narin gözler
her gece bedenim kırık kalbini özler
ot dumanı boğuyor azılı boğa üzerinden
tüm geçitler kapansın hazelin dizlerinden
ağladığın duvarlar alsın beni o engin geçidinden
bırak da atılsın gençliğim arnavut köprüsünden
ruhsuz bulvar yiyicileri konuşuyor televizyonlarda
martılar ıssız şimdi çığırtkan dalgalarda
tutuşturulmuş para hazelin ellerine
istemeden alıyor geceleri içine
ne olur son olsun hazel ne olur
burkulmuş hislerimin senedi kansız bedenim olur
tuhaf turfandam diye seve seve büyütürsün belki
annemin çoktan terk ettiği viraneyi
acımasın bana gözlerin geçerken yüreğinden
kış gibi beyaz olsun sevgilerin şıllığı
şimdi kucaklıyorum bak o şehvetli çığlığı
uyuturum hazeli incelen hilelerle
belki de öldürülür isteksiz gecelerde
ne olur hazel ne olur
bırak bu oyunları
kaldırım çiçeğimsin
kışı soğuk gecemsin
ne olur hazel ne olur
bırak şu sokakları
şuursuz bileşimim
karanlığım, sebebim
ne olur hazel ne olur
bırak kaldırımları
uyut benim ruhumu
satılmış bedeninde...
2004