Hazer

Tülay Demir'e

avuçlarında çizili

yol hikayelerinde düşürdün gamzeni hazer

kalk ve bak!

kim daha çok yağmış gök-yüzümüze

uzadıkça saçların acılara dolandı koyu sarı

cenin pozisyonunda mı ağlar her acı

buzdolabına kaldırmış annen gamzelerini

çocuk cesetleri birikmiş "lö sev" sokağında

mor çizgiler tarif eder mercan gözlerini hazer

tahta taraklarla tarıyorsun gecenin yalnız saçlarını

ellerini kaldırıyor bir şehir ağladığında

düğme kavanozuna saklamışlar uçurtma ipini

ölü kelebekleri,tahta atını ve bez bebeklerini

sözcükler dilinde buharlaşıyor sustuğunda

bir sayfası kıvrık kitap gibi noktalıyorsun

sandık lekesi gençliğini

duvarlarına şarap dökülmüş otel odasında hazer

kemik beyazı ellerin şükür topluyor

yüzünün nemli sayfalarını bir bir okudum

gen çıkmazı yormuş gözlerini geçmişin tozlu rafında

sehpanı tekmelerken göğündeki yırtıcı kuşlar

kopmuş boynundaki kanlı urgan

esmer kumlarla yürümüş çıplak ayakların

birazdan teslim olur liman

deniz dökülür şişelere

martılar göç eder başka yurtlara

ağlama hazer

hazer ağlama

...

uçurum ve beyrut kokulu saçlarına masallar anlatsam

sırtında esen rüzgârları yakalasam

yağmura tutulan gözlerini yıkasam gözlerimle

bu hikayenin sesinde sigara söndürüp küfretsek

gelmişine geçmişine

bir tek keje çığlıkları kırar zincirlerini hazer

giyotin kesiği ince boynun

mermere düşen yüzük sesiyle irkiliyor ruhun

hangi öyküyü giyinsen üşüyorsun hazer

çocuk gibi dudaklarını buruşturuyorsun

koynunda büyüttüğün şiirlerden haber alınamıyor

süresiz oturum izni alıyor yüreğine bir ağrı

gözlerini tehdit eden gözyaşına yumruk kaldırıyorsun

gideceğin yolları oyalıyorum hazer

gitme, gitme ki vurulmasın ayağından bir şiir

kaldığın yerden gül diye ayraç bırakıyorum kapına hazer...