Helin'e Ağıt...(I)

Hırçın rüzgârların, yılgın kızı

Kara gözlü beyaz tenli

Gecenin ay yüzlü şahidi...

Tekerleme, çocukların avuç avuca şaklattığı

Ezbere düşen dilde...

Helin...

Yazgısının, azgın sularına gömülmüştü beyaz gelinliğiyle

Yürek burkan hikâyesiyle güneşin kızı olup anılmıştı

Ezberi yıksın diye....

Uzun sarı saçları beline değer,

Ceylan bakışları güneşe meydan okurdu..

Ve Helin çocukların dilinde nota ile buluştu...

Aynalar güzelliğini görmeye tahammülsüz çatlıyor

Endamı yürekleri bıçak gibi kesiyor

Masum bakışları

?Bir kere daha olursa ölürüm? düşüncesiyle

Nefessiz bırakıyordu...

Ürkek dağların kara gözlü Kürt kızıydı Helin

Kentin orta yerine düşmüştü lakin...

Gönül vermişti komşu Mehmet'e

Gülleri takıp saç aralarına...

Avunuyordu aynadaki aksiyle,

Gözleri mehmet'i andıkça sıkıca kapanıyor,

Gül kızarığı teni,

Masum hayaline nispet ediyordu...

Ah! Helin

Adımları minikken hayalinde

Suya yazılı kalacaktı...

Sığ derinliklerinde gözyaşları kahkahalarla ağlayacak

Hayalinin altında çığ yemiş gibi kalacaktı...

Ve yasak umudun hikâyesi olacaktı Helin...

Tırnak içine alınmış sessizliğinin habersiz

Baş harflerine sığınmıştı susu...

Uykuya dalarken şehir,

Boğazına sarılırdı babasına öfkesi...

Çaresizlik geçit vermez..

Boyun eğer Helin yaşanacaklara...

Tanımadığı ,yüzünü bile görmediğine sözü verilmiştir...

Ve diline takılan türkü onun

Yastığı olacaktı

Gözyaşlarını akıttığı mendili ise beyaz gelinliği...

?karşıdan geliyor bir çift araba...

Yıkıldı hanemiz yine kaldık haraba...

Annen seni vermiş bir dil bilmez araba...

Gelemez miydin, gelemez miydin?

Ben de seni sevdim diyemez miydin??

Not: Devamı olacak...