Hep Bir Çocuk

Duvarları yıkıldı çocukluğumun ;

yetim kaldı düş'lerim

hazırlıksız eksildi gülüşlerim.

Masum hayallerim vardı

gerçek dünya(m)da sakladığım;

kaybettim.

Masum insanlar(ım) vardı

küçük yüreğimde sakladığım;

kayboldular.

Şimdi

Yüreğime süzülüyor

koşarken düştüğümde

bacağımdaki yaralara damlayan çocuk gözyaşlarım.

Geri verin hadi;

Kapı önünde evcilik oynarken

arkadaşımla paylaştığım elmanın tadını.

Yorgun bir günde

babamın kucağında uykuya dalışımı.

Bir daha asla öyle hissedemeyeceğim

annemin öpüşünü.

Gözlerimi kapadığımda duyduğum

eskinin sıcaklığını.

Geri verin.

Kaybedilen bir şeyin yerine ne konulabilir ki...

Ne de çabuk açıldı

küçükken iple çektiğim geleceğin kapısı.

Nasıl da kapandı büyük bir gürültüyle

içinden geçince.

Dünya derdinde nasılda hızlandı yaşam.

Hayallerini kurduğum gibi değilmiş büyümek...

Eskiden boş arsasında oynadığım

apartmanın önünden geçerken

/ çocukluğumun geçtiği sokakta /

Minik bir damla gözyaşı sek sek oynuyor

yaşlı yanaklarımda.

Şimdi ağlamalarımda,

hep bir çocuk...