Hep Gülsene Sen

-hep gülsene sen

-sen de...

aynı şeylere gülemeyişimizin çaresizliği içinde

aranan bir suçlu gibi kaçıyorum, olmadığın her düşten

yani bende olmayışından

yani kendimden...

oysa içimin en 'aşk' yanına sığınmışlığın var, elde bir

biraz kalanların toplamı

biraz eksilenlerin hiçliği

sahi sen biraz yoksun değil mi?

bir bir dökülüyorum elden, avuçtan, güzden

az az döküyorum, kusuyorum, söküyorum içimdekileri

böyle imgelerde üşünmez diyorsun , kanamaz ellerin

oysa donuyorum devrik bıraktığın her cümlede

ölüm soğuk oluyor, kalbe temas ettiğinde

biz sarılsak dünya duracakmış gibi geliyor

bize dönecekmiş gibi tüm yıldızlar

nisan üşüyecekmiş gibi, mevsimler üşenecekmiş gibi aşka

ve gökyüzü, yazgısız bir alında

yüzsüz bir vedaya ağlayacakmış gibi...

sonra içime doğuyor bir sonrasının milat misali senliği

sana benzeyen hayallerimin gerçekleşme ihtimali

yani sana dair ne varsa ihmalsiz doğuyor içime

sevdiğinde gülüş gibi, yaktığında güneş gibi

doğuyorsun içime

şimdi, yazılmamış bir şiirin içinde olduğunu biliyorum

çünkü eğer gözümde değilse, mutlaka bir dizededir

gözlerin

ve dizlerimde değilse başın

biliyorum, aklından adımlarına kadar şiirdesin

çünkü sen şiirsin...

-sen hep yazsana

-sen de hep kalsana...