Her Ayrılık Hüzün Kokar...

Zoraki bir gülüş, zoraki bir tebessüme ihtiyaç duyar insan

Sevgiyle çarpan kalplere bir hüzün dolar

Alışılmış yaşamın istem dışı kopuşu gerçekleşir

Ve araya dağ gibi bir hasret koyan ayrılık

İşte son an bu, son dakika

Şimdi bir başka içli bakışlar oluşur

Veda diyen gözler ağlamaklı olur

Masum bir çiçeğin dalından kopuşu gibi sevimsiz

Bir anda gerçekleşen ayrılık

Ve ardından senin yokluğun duyulur derinlerden.

Titreyerek iki yana düşer ellerim

Ve tutan olmaz o ellerden bir yardım bahanesiyle bile

Oturup gidişini seyretmek kaldı bana sadece

Sessiz, sakin, kavgasız ve fırtınasız gidişini

İçim içimi yerken sadece ağlıyorum bu yaşlı iskelede...

Katran gecelerin ışıksız semalarına bakıyorum

Yıldızlar bile yasta gibi parlamıyorlar senden sonra

Tarifi anlatılmaz bir işkence oldu hayat bana

Duvarların mermerimsi donukluğunu

İçime oturan soğukluğunu

Çaresiz labirentlerin çıkışı olmayan yollarında pinekleyen ömrüm

Yağmur bakışıyla hayata tutunan umutlarım

Hangi yalnızlıktan hediye bana?

Bilinmez meçhullerin ayaküstü yorgunluğu

Dudağında asılı kalan sessizliğin

Ve yaşam ünitelerine bağlı kalan haykırışlar

Hiçbir zaman duyulmayacaklar...

Çiçeğin hüznü açmaya delalettir,

Asıl tutsaklık beyne kazınan esarettir...