Her Gece Yangın Çıkan Şehir

Zaman savrulurken rüzgarın kanatlarında

Bir ceviz ağacı dinginliğinde yaşamak

Sıradan tek düze

Büyüsünü kaybetmiş akşamlardan

Anılar devşirmek

Resmedilmemiş umutlar barındırmak

Sıkıştırılmış hayatlardan

Naylonlaşmış

Sevgiler taşımak

Sıcak ve demli bir çaya eşlik edecek

Dostluksuzların

Sancısını duymak mütemadiyen

Yani kısaca kendin gibi olamamak

Sıkışmak hayat labirentinde

Duygularını düşüncelerinle bağdaştıramamak

Hayallerinle açılmak isterken başka limanlara

Ateşten denizlerde

Mumdan gemilere mecbur olmak

İşte böyle aşk yakmıyor sadece

İnsan olabilmenin dayanılmaz hafifliğinde

Yangınlar çıkıyor her gece

Yürek şehrinde...