Her İnsan Acemisidir Aşkın

Zaman sabır taşıyken dinmişse içimdeki volkan

Ateşimi söndürmüş ne varsa yok saydığım candan

Silinmiş dahi olsa da zamanla bir bir yaşamdan

Varlığım yok saysada o ana tanıktır zaman

Ben kimbilir kaç defa sırılsıklam ıslandım aşk adına

Hüznümün gölgesini derin ekdim pişmanlık tarlama

Belki düşlerim teslim oldu gecenin karanlığına

Varlığım yok saysada o ana tanıktır zaman

Belki en umutsuzun hayrı umduğunda

Belkide en mutsuzun düşlerini dilerken dilek ağacında

Belki bir fasıl diye geçerken ömür bir niyete dönüşür

Belkide küllenmiş aşkın dualara kabul edilişidir zaman

Belki aya yakınlaşmasıdır aşkından güneşin

batışı

Belki gecenin sabaha doğru koşmasıdır aşkın

başlangıçı

Belkide göç ederken yürekler bir günden bir güne

Apansız sessizce ve içten içe yanmasıdır aşkın adı

Belki rüya bahçelerimde kilitli kalmış sandığım

Belkide geçikmiş bir eyvahla döner gelir anım

Belkide vakitsiz bir vedayla söner zamanım

Çünkü ben bir insanım ve her insan acemisidir aşkın