Her Nefes Alışımda, Ayrılık Soluyormuşum

seni içimde yaşattığım her an,

senden uzağa attığım bir adımmış meğer

senin o bencil dünyan,

yokluğumun yörüngesine alışmış çoktan!

oysa ki gözlerim hala seni aşina sokaklarda bekler

canım çeker özlemini, sen beni özlemezken...

nicedir her nefes alışımda, ayrılık soluyormuşum ben

şimdi dilimin ucunda, bir sitem, belki de daha fazlası

ve senin vücudunda aşka yabancı eller

yok, olmaz

ben seni incitemem, boşuna bekliyor dilimde küfürler...

seni imkansıza inat sevdiysem eğer,

kabahat senin değil, benimdir

sen boşver,

yansın içimde aşkına kor ateşler

ve lanet olsun teninde uyandığım sabahlara

her nefes alışımda, ayrılık soluyorken

anlamamışım yürüdüğümü senden uzaklara

sen boşver,

silinsin sana yaşadığım bütün düşler,

ve gömülsün sevdam bendeki karanlıklara...