Her Sonbahar..

her sonbahar

ölmeye heveslenir insan..

ağaçlar, yapraksız kalan dallarıyla

umut vermez olur bir anda.

ve bir anda tüm hayaller sararır,

kuruyup gider avuçlarımızda..

kuşlar yavaş yavaş uzaklaşırlar bu yerden

ve çekip gitmek ister insan..

bir kuş kadar özgür olamamanın azabıyla

acılara gömülür bir anda..

kopup gitmek zordur bu mevsim de

terketmek bir şehri..

ve terketmek birisini..

tüm gücünü emip

sindirir bu mevsim

ve bu yer..

kaçamazsın,

ama damarlarında kaçmak arzusu..

yok olamazsın,

çünkü benliğinde sonsuz bağlılık duygusu..

her his daha çok anlamlanır bu mevsim de..

bu sararmışlık,

daha derine iter insanı

ve daha sahici yapar bir anda..

maskesiz yüzler;

ki onlar

en acınası yanıdır bu mevsimin..

bu mevsim de

gerçekler su yüzüne çıkar bir anda..

ve kaçıp gitmek ister insan..

kaçışı yok

sonu yok..

ve hapsolur insan bir anda..

sapsarı bir sonbahar..

bir yokuş,

bir iki kedi kıvrılmış kenara..

yokuş boyu ağaçlar

bir zamanların yemyeşil yaprakları,

beyaz, mor akasyaları

yok..

yerinde sararmış dalları..

sapsarı bir sonbahar

ve ilerler insan yokuş yukarı..

onu bekleyen kıştan haberdar.

bundan olacak ki;

yavaşlamış şimdiden damarlarında ki kanı..

her his daha çok anlamlanır bu mevsim de..

bundandır; kederlenir insan

bundandır; vazgeçmek ister bu yokuştan..

çektiği sıkıntı, üstündeki yükler

dayanılmazdır..

ve tek acı çeken kendisiymiş gibi

isyan eder hayata..

vazgeçmek kolaydır bu mevsim de..

ama yaşanmışlıkları

ya da

yarım kalanları

arkasında bırakmayı göze alamaz insan..

her sonbahar

ölmeye heveslenir insan...