Her Tarafı Boka Batmış Bir Değnek Hikayesi

Karıncalaşıyorum

Karıncalaşıyor her amacım

Titrek

Ayarsız

İktidarsız

Kendinden ölesiye nefret eden bir rüzgar gibi

Kendi pisliğimde eşeleniyorum

Öfkem bir fırtına ama

Yarıp göğsümü ortadan ikiye

Şu kahpe dünyanın anasını görkemli iniltiler eşliğinde kendinden geçiremiyorum

Kim yaralanır diye düşünmekten

Geçirip plastik bir kılıfı ruhani yerlerime

Olmam gereken her şeyden korkakça kaçıyorum

Evet kızgınım

Kıyameti koparacak kadar kızgın

Ama bir o kadar da lanetlenmiş gibi farkındalığımın farkındayım

Geç olmuşları giyinip sıfatıma

Geçmiş olasıcalarla hapsolmuşken ebediyette

“Kime” diye sormanın hiçbir önem taşımadığını da biliyorum

Ah

Öyle çok borç birikti ki

Neresinden başlasam

Tanrının adıyla başlayan bir beddua

Şeytanın sıfatını giyinmiş bir çarpılma

Çokça yağmur

Bolca fırtına

Ağız dolusu küfürle süslenmiş bir eğlence borçluyum kendime

Ama

Konuşamam

Konuşamıyorum işte

Korkaklıktan dediğim bu susmalarım yanlış anlama

Tüm sebepleri bilmek

Tüm bu sebepleri birilerine iletmek

Yedinci mühürü kıracak diye anlatamıyorum kimseye

Ah

Ah işte bak yeniden oluyor

Karıncalanıyorum

Karıncalanıyor ellerim

İncir çekirdeğine dolduracak bahanelerim de tükendi artık

İçimde büyüyen boşluğu

Elde kalan yokluğu paylaşacak bir soysuz aranıyor

Söyleyin o çığırtkana herkese duyursun

Çünkü

Geride kalan bu tarifsiz hissiyat insanım diyeni bozar

Anlatamam o soysuzdan başka birine biliyorum

Zaman tükendi sanırım

Bittim değil mi

Bittim aslında farkındayım

Kaçırdım muhteşem yirmi yedi yaş vuruşunu da

Şimdi elimde kalan yine o sünepe umut

Bir zerre ışık bulabilsem kurtarırdım kendimi sanıyorum

Ama

Yapamam

Yapamıyorum işte

Çünkü biliyorum

Ancak kendi tenini yokluğuna sürterek alev alabilecek

Alev alırsa da yanmaktan ölesiye korkan bir mumdan farksızım

Yansam kurtuluş

Yanmasam kurtuluş

Yansam ölüm

Yanmasam ölüm

Daha ne denir ki

Çırılçıplak gömün beni

Her ucu boklu bir değneği hiçbir kefene süremem biliyorum