Her Vedada Büyüdük

Aşkın oyasının şavkı düşerdi nehirlerime

Ağaçların kara gövdesine yaslanınca sen

Büyülü gözlerinin isyanı dağlardı içimi

Ellerini dudağının ovalarına götürürken.

Yalnızlık suları basardı göğsümün terini

Işıkları sönmüş bir kentin sel/ası olurdum

Avuçlarım kan olurdu, içerdim kehanetini

Yoksul düşlerimde arasan beni bulurdun.

Onurlu bekleyişlerin kıymığı acıtırdı bizi

Ertelenmiş günlerin takvimleriyken sızı

Mor sarılışlarımızın bitmeyen o yankısı

Kavrardı aşk, çaresiz anlarda nabzımızı.

Gözlerimiz birbirine kamaşırdı ışıksızlıkta

Aynalarda donuk yüzlerdik asil fukaralıkta

Kırılırdık birbirimize, atarken aynı damarda

Biz, sabrımızı acıda sınayan dağlar gibiydik.

Bütün anların yaşanmışlığına sığdık yine de

Kendi saraylarımızın mahzenlerinde yitmedik

Sıkıştık şu kocaman dünyanın ahir labirentinde

Her vedada büyüdük, birbirimizden hiç gitmedik.

Şiirime eşsiz yorumuyla ses ve nefes olan sevgili Ayşegül Tezcan'a en içten teşekkürlerimi sunuyorum...