Her Yer Benim Yalnızlığımdır Artık

Kandilin gölgesinde kaybolmuş bir hayat

Son damlasında yandı

Söndür(e)medim..!

Feri kaçmış akşamlara inat.

Maziyi soyduk bir gece yarısı ansızın

Bilinçsiz bir umutla

Dolunaydan çaldığımız bir an'dı

/Sustun

pustum geceye/

Gözlerimin içine baktın öylece

Tıpkı masum bir çocuk gibiydin

Lakin; Biliyorduk ikimiz de

Masum değildin

Hayali bir fener gibi

Sıyırdığımızda soru işaretlerinden geçmişi

Pusların ardına saklandı hüznün

Ünlemleri düne dair.

Bir ağız kavafı yapıştı sanki dilime sonra

Ki bilirsin;

Zerre kadar düşmez yüreğime intikam duygusu

Yalnızca ayrılığa kustum

İçinde feryat figân kanayan,

Yanında vuslat şarabı ile sunulan sahranın

Hangi isyan ödeyebilirdi hesabını!

Bir dikişte içtim.

Yazık!

Ceplerin boştu

Ödeyemedin.

Ardından takvim yapraklarından çalınan

Eski bir kırk beşlikte ses buldu gece

Sislerin ardında üşüyen sözlerde takıldı nefesi(n)

Tıpkı bir sağanak gibi yağıyordu bam telinden

Müziğe eşlik edercesine çınlıyordu sesi(m)

'.........Meğer bu bir oyunmuş, kolay oynanan

Yalan, yalan, yalan ...

.........Oysa gerçek faklıymış uyandığım an

Anladım ki sevgi koca bir yalan....'

Düşündün(m)..!

Biliyorduk

Yaz'ın kapısı kapanmıştı çoktan

Açılır mıydı?

/mucize sandığım/

Kış;

Avuçlarından tıpkı kara bir bulut gibi

çöktüğünde üstümüze

Okyanusun maviliklerine kanat çırpan

göçmen bir kuştun.

Kanadında mim ağıtlarda kaybolan

ben bir serçe.

Gittin

Sönsün kandil artık

Bitti(n)

Ve anladım ki o an

Sen; Merhameti eksik, azameti yıkıcı koca şehir

Başında kavak yellerine ram

Tsunami gibi iki şehir yuttun

Doymadın

Gelme üstüme üstüme artık

Senin dolaştığın her yer bana bir tuzak

Geçtiğin yollara bir bir dökülür eteğinden

ezeli yalnızlık.

28 Aralık 2009 İzmir