Her Yerde Sen

beni unutalı çok oldu

varım yoğum sen oldun

kalbimi ellerine verdiğim zaman dün gibi

ferman gibi yazdım saman kağıda

uçağa binmeden vermiştim o şiiri

tek nüsha

ben bile hatırlamıyorum yazılanları

tek bildiğim kağıda kalbimi katladım

aşkı aramazken buldun beni

beni anlamaya çalışan tek kadın

sevdiğini duyamadın adam gibi

korkular değildi sözcükler

alışık olmadığım durumlardı sözcükleri peşi sıra sıralamak

belki yaş görünmedi gözlerimde

hep ağlayan bir kalp bıraktın ardında

susmayıp sinir etti bedenimi

yağmurlarda ağladım belli olmasın diye

ayrılığın acısı sigaramın son nefesi gibi acı

bardağımda belli olmasın diye sakladığım vişneye karışık acı tat

geçiremedi acı yokluğunu

görünmedi sevdam dilimde

gözlerim doldu hep ayrılık zamanı

kavuşmak kaç mevsim sonra

millet gün sayar biz mevsimleri saydık

şehrimiz değişti her buluşmada

sevdamız kanadı geçen zamana

sarmaya çalıştık kanayan özlemi

alışamadık biz ayrılığa

sana benzeyende yok bu alemde

senin gibi beni sevecek bi aşkta yok

sen yoksun ki hiç

kokun nasıl yer ettiyse

o kokunun peşinden giderken sen ol istedim

zihnimde sen gözümde sen bende sen

sen sen sen

hep sen

her yerde sen