Herhalde

belki

benim kadar tabut edebiyatında can bulan yoktur

Pis Moruğun Notları zamanımdan çalsa da

zamanın ne önemi var

buğulu penceremde boydan boya bir tat

bir tatsızlık

Yeniay, '' artık alış'' diyorum ''alış sana''

bunca zaman adım adım ölümü tattım

nefes almak vazgeçilir bir şey değil

bana işe yarayan ellerimi sevdirdi

mermer kesiği yüzümü

hayli olmuş sonbahar rengi saçlarımı örmeyeli

bu sefer beni kimse uçurumdan itemedi

sıra dayağına girmiş gibiydiler

ben savurdum bütün kelimeleri

hani cümlesiz dağıldılar birer birer

meğer ne çok yanlışla içime sinmişler

oysa hayli insan görünümündeydiler

notun diğer kısmı

ne dinsiz ne imansız ne de ateist

hiç mi hiç böylesine acı çekmemiştim

tamamen hissiz

kusurlarım için

buruşmuş elleri ile karşıma dikilse de

nefes nefes çoğalabilmek için

yaşatan harfleri inşa edebilirmişim yeniden

herhalde ister istemez tabutta bile can buluyor insan

tat olsa da olmasa da...