Herkese Veda Edilmiyor

Herkese veda edilmiyor sevdiğim,

kırıyor bazı ayrılıklar.

Sesim hep,

aynı şarkının nakaratında takılıp kalıyor.

Takvimler ilerlerken gün be gün hüzünle,

acının ertesi hangi gündür bilinmiyor.

Haritası olmuyor bazı vazgeçilmişliklerin,

gözyaşı adlı nehir,

hiç mi hiç sınır tanımıyor...

Herkese veda edilmiyor sevdiğim,

aynı yerden kanıyor hep yaralar.

Bil ki,

bu kendimden gidişlerim gidiş sayılmıyor.

Bir yer var sol yanımda,

çıkamayışımdan biliyorum orası senin sokağın,

ve ben ne vakit kapasam gözlerimi,

anılar düğüm düğüm boğazımda haykırıyor.

Sevecek bir kalbi bile olmayanlar,

öylesine umutsu gözlerle bakıyor ki,

giden dönmese de,

kalan hep bir kıvılcım bekliyor...

Herkese veda edilmiyor sevdiğim,

kahrediyor bazı pişmanlıklar.

İnsan,

ölmeden son bir kez sarılabilmeyi istiyor.

Çünkü ne vakit dalsa gözlerim boşluğa,

çay içerken dinlenen şarkılar,

bir de özlediğimde,

sarılamadığım insanlar takılıyor kirpik uçlarıma,

ama zaman kolay kolay affetmiyor...

Herkese veda edilmiyor sevdiğim,

elini ayağını bağlıyor bazı duygular.

Kalem,

siyah yazarken rengarenk gökkuşağı çizilmiyor.

Yetmiyor üzülmeler kavuşmalara,

çünkü dönüp dolaşıp yine sende topluyorum kendimi,

tut ki bir gül tutuyor ellerim,

sonra gül kurusa da aklımda hep dikeni kalıyor.

Sen benim evimken,

karanfil kokuyor şehrin tüm sokakları.

Herkese veda edilmiyor sevdiğim,

ikiden bir çıkınca, koca bir ''HİÇ'' kalıyor.