Heryer Buz,heryer Kış,heryer Bembeyaz

Kara kış derler ya! İşte öylesine çetin bir kış.

Dallarda ki birkaç yere düşmeye üşenmiş,

sararmış yapraklar,resmen buz tutmuş

Kutuplardan esen,esaret zincirini koparmış,

tükürüğü dudaklarda donduran rüzgarlar

İnsanın yüzüne kırbaç gibi art arda

Acımasızca dalga dalga çarpıyorlar

Vivaldinin dört mevsim kış konçertosunu

Kemanla değil,eserken çıkardıkları ıslıkla çalıyorlar.

Tipi döne,döne,sokaklara,evlere,çatılara

Kartopu olup,kardan adamların üzerine düşüyor.

Sokak köpekleri ve kediler ortalıkta yoklar

Karanlık,rutubetli ve harabe bodrumlarda

Farelerle kolkola saklambaç oynuyorlar

Heryer buz,heryer,kar,heryer bembeyaz

Göz gözü görmüyor,ciğerlere işliyor bu ayaz.

Donmuş sokak çeşmesinin hemen yanında

Toprağın üzerine sereserpe serilmiş,beyaza inat

Kırılmış bir nazarlık ışıl ışıl mavi mavi parlıyor

Mor yok,sarı yok,kırmızı yok,renklerin hepsi ak

Havada genizleri sarımsak kokusu gibi yakan

Rüzgarla yalpa vuran,odun,kömur kokuları var

Kış ağlıyor yere düşen gözyaşları lapa lapa kar

Pencereleri perde gibi örtmüş düşen çığlar

O camların arkasında çığlıklar atan sevgililer var.